“Nasin cand' as prantas nasen...”, de Follas Novas, na voz de Alex Balsa Miramontes

 

Isaac Cepeda Santomé (1º BACH A) achéganos a gravación de “Nasin cand' as prantas nasen...”, de Follas Novas, na voz de Alex Balsa Miramontes. 

IES Lamas de Abade (Santiago de Compostela) 

#_rdc_26 @aelg @CasadeRosalia

Nasin cand' as prantas nasen,
No mes das froles nasin,
Nunh' alborada mainíña,
Nunh' alborada d' abril.
Por eso me chaman Rosa
Mais á dó triste sorrir
Con espiñas para todos
Sin ningunha para tí.
Dés que te quixen, ingrato,
Tod' acabou para min,
Qu' eras tí para min todo
Miña groria e meu vivir.
De que pois te queixas, Mauro?
De que pois te queixas, di,
Cando sabes que morrera
Por te contemplar felis?
Duro crabo me encrabaches
Con ese teu maldesir,
Con ese teu pedir tolo
Que non sei que quer de min,
Pois dinche canto dar puden
Avariciosa de ti,
O meu corason che mando
C' unha chave par' ó abrir,
Nin eu teño mais que darche,
Nin ti mais que me pedir.

Primeira parte de “¡Pra a Habana!”, de Follas Novas, na voz de Diego Iglesias Rey

 

Isaac Cepeda Santomé (1º BACH A) achéganos a gravación da primeira parte de “¡Pra a Habana!”, de Follas Novas, na voz de Diego Iglesias Rey. 

IES Lamas de Abade (Santiago de Compostela) 

#_rdc_26 @aelg @CasadeRosalia 

¡Pra a Habana!

V
Éste vaise i aquél vaise,
e todos, todos se van.
Galicia, sin homes quedas
que te poidan traballar.
Tes, en cambio, orfos e orfas
e campos de soledad,
e nais que non teñen fillos
e fillos que non tén pais.
E tes corazóns que sufren
longas ausencias mortás,
viudas de vivos e mortos
que ninguén consolará.

Tres partes de “¡Pra a Habana!”, de Follas Novas, na voz de Mencía Angueira Rico (1º BACH B)

 

Mencía Angueira Rico (1º BACH B) achéganos a gravación de tres partes de “¡Pra a Habana!”, de Follas Novas, na súa propia voz. 

IES Lamas de Abade (Santiago de Compostela) 

#_rdc_26 @aelg @CasadeRosalia

¡Pra a Habana!

I
Vendéronlle os bois,
vendéronlle as vacas,
o pote do caldo
i a manta da cama.
Vendéronlle o carro
i as leiras que tiña;
deixárono sóio
coa roupa vestida.
"María, eu son mozo,
pedir non me é dado;
eu vou polo mundo
pra ver de ganalo.
Galicia está probe,
i á Habana me vou...
¡Adiós, adiós, prendas
do meu corazón!"

IV

— Animo, compañeiros,

Tod’â terra é d’os homes.

Aquel que non veu nunca mais que a propria

A iñorancia ó consome.

¡Animo! á quen se muda Dio-l-o axuda!

¡E anque ora vamos de Galicia lonxe,

Verés dês que tornemos

O que medrano os robres!

Mañan é o dia grande ¡â mar amigos!

¡Mañan, Dios nos acoche!

¡N’o sembrante á alegría,

N’o corazon o esforzo

Y a campana armoniosa d’a esperanza,

Lonxe, tocando á morto!

V
Éste vaise i aquél vaise,
e todos, todos se van.
Galicia, sin homes quedas
que te poidan traballar.
Tes, en cambio, orfos e orfas
e campos de soledad,
e nais que non teñen fillos
e fillos que non tén pais.
E tes corazóns que sufren
longas ausencias mortás,
viudas de vivos e mortos
que ninguén consolará.

Primeira parte do poema “Campanas de Bastabales”, de Cantares gallegos, na voz de Josefina Antelo Ferro (85 anos)

 

Martiño de la Fuente Viqueira (3º ESO C) achéganos a gravación da primeira parte do poema “Campanas de Bastabales”, de Cantares gallegos, na voz de súa avoa Josefina Antelo Ferro (85 anos) 

IES Lamas de Abade (Santiago de Compostela) 

#_rdc_26 @aelg @CasadeRosalia 

Campanas de Bastabales,
Cando vos oyo tocar,
Mórrome de soídades.

I.

Cando vos oyo tocar,
Campaniñas, campaniñas,
Sin querer torno á chorar.
——
Cando de lonxe vos oyo,
Penso que por min chamades,
E das entrañas me doyo.
——
Dóyome de dor ferida,
Qu' antes tiña vida enteira,
Y oxe teño media vida.
——
Solo media me deixaron
Os que d' aló me trouxeron,
Os que d' aló me roubaron.
——
Non me roubaran, traidores,
¡Ay! uns amores toliños,
¡Ay! uns toliños amores.
——
Qu' os amores xa fuxiron,
As soidades viñeron...
De pena me consumiron.

Fragmento do poema “Adios ríos, adios fontes”, Cantares Gallegos, na voz de Martiño de la Fuente Viqueira

 

Martiño de la Fuente Viqueira (3º ESO C) achéganos a gravación dun fragmento do poema “Adios ríos, adios fontes”, Cantares Gallegos, na súa propia voz.

IES Lamas de Abade (Santiago de Compostela)

#_rdc_26 @aelg @CasadeRosalia

Adios ríos, adios fontes

Adios rios, adios fontes,

Adios regatos pequenos,

Adios vista dos meus ollos

Non sei cando nos veremos.

Miña terra, miña terra,

Terra donde m' eu criey,

Ortiña que quero tanto,

Figueiriñas que prantey.

Prados, rios, arboredas,

Pinares que move ó vento,

Paxariños piadores,

Casiña d' o meu contento.

Muhiño d' os castañares,

Noites craras de luar,

Campaniñas trimbadoras

D' a igrexiña d' o lugar.

Amoriñas d' ás silveiras

Qu' eu lle dab' ó meu amor,

Camiñiños antr' ó millo,

Adios para sempr' adios!

Adios groria! adios contento!

Deixo á casa onde nacin,

Deixo á aldea que conoço,

Por un mundo que non vin!

Deixo amigos por estraños,

Deixo á veiga pó lo mar,

Deixo, en fin, canto ben quero...

¡Que pudera non deixar!...

. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .

“Nasin cand' as prantas nasen...”, de Follas Novas, na voz de Rosa Río (76 anos)

 

Mariña González Pardiñas (3º ESO C) achéganos a gravación de “Nasin cand' as prantas nasen...”, de Follas Novas, na voz de súa avoa Rosa Río (76 anos). 

IES Lamas de Abade (Santiago de Compostela) 

#_rdc_26 @aelg @CasadeRosalia

Nasin cand' as prantas nasen,
No mes das froles nasin,
Nunh' alborada mainíña,
Nunh' alborada d' abril.
Por eso me chaman Rosa
Mais á dó triste sorrir
Con espiñas para todos
Sin ningunha para tí.
Dés que te quixen, ingrato,
Tod' acabou para min,
Qu' eras tí para min todo
Miña groria e meu vivir.
De que pois te queixas, Mauro?
De que pois te queixas, di,
Cando sabes que morrera
Por te contemplar felis?
Duro crabo me encrabaches
Con ese teu maldesir,
Con ese teu pedir tolo
Que non sei que quer de min,
Pois dinche canto dar puden
Avariciosa de ti,
O meu corason che mando
C' unha chave par' ó abrir,
Nin eu teño mais que darche,
Nin ti mais que me pedir.

“Cando penso que te fuches”, de Follas Novas, na voz de Rosa Río (76 anos)

 

Mariña González Pardiñas (3º ESO C) achéganos a gravación de “Cando penso que te fuches”, de Follas Novas, na voz de súa avoa Rosa Río (76 anos). 

IES Lamas de Abade (Santiago de Compostela) 

#_rdc_26 @aelg @CasadeRosalia 

 

Cando penso que te fuches,
negra sombra que m’ asombras,
ó pé dos meus cabezales
tornas facéndome mofa.
Cando maxino qu’ es ida,
no mesmo sol te m’ amostras,
i eres a estrela que brila,
i eres o vento que zoa.
Si cantan, es ti que cantas;
si choran, es ti que choras;
i es o marmurio do río,
i es a noite i es a aurora.
En todo estás e ti es todo
pra min i en min mesma moras,
nin m’ abandonarás nunca,
sombra que sempre m’ asombras.

Primeira parte do poema “As de cantar”, primeiro de Cantares Gallegos, na voz de María Mato Salgueiro

 

María Mato Salgueiro (1º BACH B) achéganos a gravación da primeira parte do poema “As de cantar”, primeiro de Cantares Gallegos, na súa propia voz. 

IES Lamas de Abade (Santiago de Compostela) 

#_rdc_26 @aelg @CasadeRosalia

             1.


       As de cantar
      Que ch' ei de dar zonchos;
      As de cantar
      Que ch' ei de dar moitos.

               I.

      «As de cantar
Meniña gaiteira,
As de cantar
Que me morro de pena

      Canta meniña
Na veira da fonte,
Canta dareiche
Boliños do pote.

      Canta meniña
Con brando compas,

Dareich' unha proya
Da pedra do lar.

     Papiñas con leite
Tamén che darei,
Sopiñas con viño,
Torrexas con mel.

     Patacas asadas
Con sal é vinagre,
Que saben á noces.
¡Que ricas que saben!

     ¡Que feira, rapaza,
Si cantas faremos!...
Festiña por fora,
Festiña por dentro.

     Canta si queres,
Rapaza do demo
Canta si queres.
Dareich' un mantelo.

     Canta si queres
Na lengua qu'eu falo,
Dareich' un mantelo.
Dareich' un refaixo.

     Có son da gaitiña.
Có son da pandeira,
Che pido que cantes.
Rapaza morena.

      Có son da gaitiña,
Có son do tambor,
Che pido que cantes
Meniña por Dios.»

Primeira, segunda e quinta parte de “¡Pra a Habana!”, de Follas Novas, na voz de María Mato Salgueiro

 

María Mato Salgueiro (1º BACH B) achéganos a gravación de tres partes de “¡Pra a Habana!”, de Follas Novas, na súa propia voz. 

IES Lamas de Abade (Santiago de Compostela) 

#_rdc_26 @aelg @CasadeRosalia

¡Pra a Habana!

I
Vendéronlle os bois,
vendéronlle as vacas,
o pote do caldo
i a manta da cama.
Vendéronlle o carro
i as leiras que tiña;
deixárono sóio
coa roupa vestida.
"María, eu son mozo,
pedir non me é dado;
eu vou polo mundo
pra ver de ganalo.
Galicia está probe,
i á Habana me vou...
¡Adiós, adiós, prendas
do meu corazón!"

IV

— Animo, compañeiros,

Tod’â terra é d’os homes.

Aquel que non veu nunca mais que a propria

A iñorancia ó consome.

¡Animo! á quen se muda Dio-l-o axuda!

¡E anque ora vamos de Galicia lonxe,

Verés dês que tornemos

O que medrano os robres!

Mañan é o dia grande ¡â mar amigos!

¡Mañan, Dios nos acoche!

¡N’o sembrante á alegría,

N’o corazon o esforzo

Y a campana armoniosa d’a esperanza,

Lonxe, tocando á morto!

V
Éste vaise i aquél vaise,
e todos, todos se van.
Galicia, sin homes quedas
que te poidan traballar.
Tes, en cambio, orfos e orfas
e campos de soledad,
e nais que non teñen fillos
e fillos que non tén pais.
E tes corazóns que sufren
longas ausencias mortás,
viudas de vivos e mortos
que ninguén consolará.

“Cando penso que te fuches ”, de Follas Novas, na voz de Lucía Varela Díaz

 

Lucía Varela Díaz (3º ESO A) achéganos a gravación de “Cando penso que te fuches ”, de Follas Novas, na súa propia voz. 

IES Lamas de Abade (Santiago de Compostela) 

#_rdc_26 @aelg @CasadeRosalia 

 

Cando penso que te fuches,
negra sombra que m’ asombras,
ó pé dos meus cabezales
tornas facéndome mofa.
Cando maxino qu’ es ida,
no mesmo sol te m’ amostras,
i eres a estrela que brila,
i eres o vento que zoa.
Si cantan, es ti que cantas;
si choran, es ti que choras;
i es o marmurio do río,
i es a noite i es a aurora.
En todo estás e ti es todo
pra min i en min mesma moras,
nin m’ abandonarás nunca,
sombra que sempre m’ asombras.

Quinta parte do poema “Campanas de Bastabales”, de Cantares gallegos, na voz de Lucía Varela Díaz

 

Lucía Varela Díaz (3º ESO A) achéganos a gravación da quinta parte do poema “Campanas de Bastabales”, de Cantares gallegos, na súa propia voz. 

IES Lamas de Abade (Santiago de Compostela) 

#_rdc_26 @aelg @CasadeRosalia 

V.

Corre ó vento, ó río pasa;

Corren nubes, nubes corren

Camiño da miña casa.

——

Miña casa, meu abrigo:

Vanse todos, eu me quedo

Sin compaña, nin amigo.

——

Eu me quedo contemprando

As laradas d’ás casiñas

Por quen vivo suspirando.

——

Ven á noite..., morre ó día,

As campanas tocan lonxe

O tocar d’ Ave María.

——

Elas tocan pra que rece;

eu non rezo, qu’ os saloucos,

afogándome parece

que por min tên que rezar.

——

Campanas de Bastabales,

Cando vos oyo tocar,

Mórrome de soidades.

Primeira parte do poema “Campanas de Bastabales”, de Cantares gallegos, na voz de Mónica Liñeiras Barreiro (46 anos)

 

Candela Ferro Liñeiras (3º ESO B) achéganos a gravación da primeira parte do poema “Campanas de Bastabales”, de Cantares gallegos, na voz de súa nai Mónica Liñeiras Barreiro (46 anos) 

IES Lamas de Abade (Santiago de Compostela) 

#_rdc_26 @aelg @CasadeRosalia 

Campanas de Bastabales,
Cando vos oyo tocar,
Mórrome de soídades.

I.

Cando vos oyo tocar,
Campaniñas, campaniñas,
Sin querer torno á chorar.
——
Cando de lonxe vos oyo,
Penso que por min chamades,
E das entrañas me doyo.
——
Dóyome de dor ferida,
Qu' antes tiña vida enteira,
Y oxe teño media vida.
——
Solo media me deixaron
Os que d' aló me trouxeron,
Os que d' aló me roubaron.
——
Non me roubaran, traidores,
¡Ay! uns amores toliños,
¡Ay! uns toliños amores.
——
Qu' os amores xa fuxiron,
As soidades viñeron...
De pena me consumiron.

—— 

Campanas de Bastabales,
Cando vos oyo tocar,
Mórrome de soídades.

Fragmento do poema “Quíxente tanto, meniña”, Cantares Gallegos, nas voces de Cristina Nuez Aldrey e seu pai Miguel Nuez Monzón (48 anos)

 

Cristina Nuez Aldrey (3º ESO A) achéganos a gravación dun fragmento do poema “Quíxente tanto, meniña”, Cantares Gallegos, na súa propia voz e na de seu pai Miguel Nuez Monzón (48 anos) 

IES Lamas de Abade (Santiago de Compostela) 

#_rdc_26 @aelg @CasadeRosalia 

[Quíxente tanto, meniña...]

«Quíxente tanto, meniña,

tívenche tan grande amor,

que para min eras lúa,

branca aurora e craro sol;

augua limpa en fresca fonte,

rosa do xardín de Dios,

alentiño do meu peito,

vida do meu corazón».

Así che falín un día

camiñiño de San Lois,

todo oprimido de angustia,

todo ardente de pasión,

mentras que ti me escoitabas

depinicando unha frol,

porque eu non vise os teus ollos

que refrexaban traiciós.

Dempois que si me dixeches,

en proba de teu amor

décheme un caraveliño

que gardín no corazón.

¡Negro caravel maldito,

que me fireu de dolor!

Mais a pasar polo río,

¡o caravel afondou!...

Tan bo camiño ti leves

como o caravel levou.

“Cando penso que te fuches ”, de Follas Novas, na voz de Mónica Liñeiras Barreiro (46 anos)

 

Candela Ferro Liñeiras (3º ESO A) achéganos a gravación de “Cando penso que te fuches ”, de Follas Novas, na voz de súa nai Mónica Liñeiras Barreiro (46 anos).

IES Lamas de Abade (Santiago de Compostela) 

#_rdc_26 @aelg @CasadeRosalia 

 

Cando penso que te fuches,
negra sombra que m’ asombras,
ó pé dos meus cabezales
tornas facéndome mofa.
Cando maxino qu’ es ida,
no mesmo sol te m’ amostras,
i eres a estrela que brila,
i eres o vento que zoa.
Si cantan, es ti que cantas;
si choran, es ti que choras;
i es o marmurio do río,
i es a noite i es a aurora.
En todo estás e ti es todo
pra min i en min mesma moras,
nin m’ abandonarás nunca,
sombra que sempre m’ asombras.

“Cando penso que te fuches ”, de Follas Novas, na voz de Cristina Nuez Aldrey

 

Cristina Nuez Aldrey (3º ESO A) achéganos a gravación de “Cando penso que te fuches ”, de Follas Novas, na súa propia voz. 

IES Lamas de Abade (Santiago de Compostela) 

#_rdc_26 @aelg @CasadeRosalia

Cando penso que te fuches,
negra sombra que m’ asombras,
ó pé dos meus cabezales
tornas facéndome mofa.
Cando maxino qu’ es ida,
no mesmo sol te m’ amostras,
i eres a estrela que brila,
i eres o vento que zoa.
Si cantan, es ti que cantas;
si choran, es ti que choras;
i es o marmurio do río,
i es a noite i es a aurora.
En todo estás e ti es todo
pra min i en min mesma moras,
nin m’ abandonarás nunca,
sombra que sempre m’ asombras.

Primeira parte do poema “Campanas de Bastabales”, de Cantares gallegos, na voz de Mencía Angueira Rico

 

Mencía Angueira Rico (1º BACH B) achéganos a gravación da primeira parte do poema “Campanas de Bastabales”, de Cantares gallegos, na súa propia voz. 

IES Lamas de Abade (Santiago de Compostela) 

#_rdc_26 @aelg @CasadeRosalia

Campanas de Bastabales,
Cando vos oyo tocar,
Mórrome de soídades.

I.

Cando vos oyo tocar,
Campaniñas, campaniñas,
Sin querer torno á chorar.
——
Cando de lonxe vos oyo,
Penso que por min chamades,
E das entrañas me doyo.
——
Dóyome de dor ferida,
Qu' antes tiña vida enteira,
Y oxe teño media vida.
——
Solo media me deixaron
Os que d' aló me trouxeron,
Os que d' aló me roubaron.
——
Non me roubaran, traidores,
¡Ay! uns amores toliños,
¡Ay! uns toliños amores.
——
Qu' os amores xa fuxiron,
As soidades viñeron...
De pena me consumiron.

“Tecin soya á miña tea”, de Follas Novas, na voz de Eva Miguélez González

 

Eva Miguélez González (3º ESO A) achéganos a gravación de “Tecin soya á miña tea”, de Follas Novas, na súa propia voz. 

IES Lamas de Abade (Santiago de Compostela) 

#_rdc_26 @aelg @CasadeRosalia

 

Tecin soya á miña tea,
Sembrey soya o meu nabal,
Soya vou por leña ô monte,
Soya á veẍo arder n'o lar.
Nin n'a fonte nin n'o prado
Asi morra c'o á carráx
El non ha de virm' á erguer,
El ẍa non me pousará
¡Que tristeza! ó vento soa,
Canta ó grilo ô seu compás...
Ferbe o pote... mais, meu caldo,
Soiña t'hey de cear.
Cala rula, os teus arrulos
Ganas de morrer me dan,
Cala, grilo, que si cantas
Sinto negras soïdás.
O meu homiño perdeuse,
Ninguen sabe en onde vay...
Anduriña que pasache
Con él as ondas dó mar,
Anduriña, voa, voa,
Ven e dime en ond'está.

“Unha vez tiven un cravo”, de Follas Novas, na voz de Daniel Miguélez López (50 anos)

 

Eva Miguélez González (3º ESO A) achéganos a gravación de “Unha vez tiven un cravo”, de Follas Novas, na voz de seu pai Daniel Miguélez López (50 anos) 

IES Lamas de Abade (Santiago de Compostela) 

#_rdc_26 @aelg @CasadeRosalia

 

            Un-ha vez tiven un cravo

            Cravado no corazón,

Y eu non m'acordo xa s'era aquel cravo,

            D'ouro, de ferro, ou d'amor.

Soyo sei que me fixo un mal tan fondo,

             Que tanto m'atormentou,

Qu'eu dia e noite sin cesar choraba

Cal chorou Madanela n'a pasión.

            —Señor, que todo ó podedes,

            Pedinlle un-ha vez á Dios,

Daime valor par'arrincar d'un golpe

            Cravo de tal condición.

            E doumo Dios e arrinqueino,

            Mais... ¿quen pensara?... Despois

            Xa non sentin mais tormentos

            Nin soupen qu'era delor;

Soupen sô, que non sei que me faltaba

            En donde o cravo faltou,

            E seica, seica tiven soidades

            D'aquela pena... ¡Bon Dios!

Este barro mortal qu’envolve o esprito

            ¡Quen-o entenderá, Señor!...

“Bós amores”, de Follas Novas, na voz de Carolina Mourelle Gómez

 

Carolina Mourelle Gómez (3º ESO B) achéganos a gravación do poema “Bós amores”, de Follas Novas, na súa propia voz. 

IES Lamas de Abade (Santiago de Compostela) 

#_rdc_26 @aelg @CasadeRosalia

 

BÓS AMORES

Cal olido de rosas que sai d'antr'ó ramaxen

Nun-ha mañan de Mayo, hay amores soaves

Que n'inda vir se sinten, nin se ve cand'entraren

Po-la mimosa porta qu'ó corazón lles abre

            De seu, cal s'abre n'o agosto

            A frol ô orballo d'a tarde.

E sin romor nin queixa, nin choros, nin cantares,

Brandos asi e saudosos, cal alentar d'os ánxeles,

En nós encarnan puros, corren co'a nosa sangre

Y os hermos reverdecen, d'o esprito onde moraren.

            Busca estes amores... búscaos,

            Si tes quen ch'os poida dare;

            Qu'estes son soyo os que duran

            N'esta vida de pasaxen.

Segunda parte do poema “As de cantar”, primeiro de Cantares Gallegos, na voz de Carolina Mourelle Gómez

 

Carolina Mourelle Gómez (3º ESO B) achéganos a gravación da segunda parte do poema “As de cantar”, primeiro de Cantares Gallegos, na súa propia voz. 

IES Lamas de Abade (Santiago de Compostela) 

#_rdc_26 @aelg @CasadeRosalia

               II.

      Asi mó pediron
Na veira do mar,
A ó pé das ondiñas
Que veñen e van.

      Asi mó pediron
Na veira do rio
Que corr' antr' as erbas
Do campo frorido.

     Cantaban os grilos,
Os galos cantaban,
O vento antr' as follas
Runxindo pasaba.

      Campaban os prados,
Manaban as fontes,
Antr' erbas e viñas
Figueiras e robres.

      Tocaban as gaitas
O son das pandeiras,

Bailaban os mozos
Cás mozas modestas.

      Que cofias tan brancas!
Que panos con freco!...
Que dengues de grana!
Que sintas! que adresos!

      Que ricos mandiles,
Que verdes refaixos...
Que feitos xustillos
De cór colorado!

     Tan vivos colores
A vista trubaban,
De velos tan vareos
O sol se folgaba.

      De velos bulindo
Por montes e veigas,
Coidou qu' eran rosas
Garridas e frescas.